Raampje

Wie steeds maar kijkt

naar wat er allemaal niet gaat

ziet niet meer dat er altijd

ergens toch een raampje openstaat

Natasja Hoogerheide

 

Copyright © 2016 

fullsizerender

 

Achter op de fiets

‘Ma, waar ben je nu?’ Een appje van mijn achttienjarige zoon. Het is 17.20 uur en ik zit met mijn mondkapje op in de eigenlijk net iets te warme en volle metro na een lange werkdag op school. Ik ben moe en ik heb trek, mijn volle tas op schoot voelt zwaar. ‘In de metro,’ app ik terug. ‘Ben onderweg naar de supermarkt en dan kom ik naar huis.’ ‘Ik fiets ook wel even naar de supermarkt,’ bericht hij dan. Als ik uit de metro kom zie ik hem al staan. Breedgeschouderd, stralende, blauwe ogen, zijn mooie, bruine krullen zorgvuldig in bedwang gebracht met gel…

Lees hier verder:
https://www.uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/796-achter-op-de-fiets

Minder stress, minder autisme, een boekrecensie

Minder stress, minder autisme
Plan C
Marjon Kuipers en Saskia Buma
Uitgeverij SWP

Op 5 december 2020 las ik op social media een bericht van Auticomm. autisme & communicatie. Het was een post over leefstijl en autisme en het nieuw te verschijnen boek Plan C ‘minder stress, minder autisme’. Het bericht sprak mij erg aan en ik dacht, dit boek wil ik lezen!

Zodra het boek uitkwam begon ik:
‘Waar wij in onze drang naar vrijheid voor gekozen hebben is onze zonen in vrijheid hun eigen pad te laten lopen en hun hart te laten volgen. Ondersteund en in het begin geleid door ons moederhart, maar vooral ook door onze professionaliteit op verschillende terreinen. Dat heeft geresulteerd in twee mannen met zelfvertrouwen die hun plek hebben gevonden, erbij horen en zich gelukkig voelen omdat ze dat doen waar hun “lampje” van aangaat.’

Ik was meteen gegrepen door het boek. Dit herkende ik! En ik was pas bij de inleiding…

‘Eén ding is zeker’, las ik daarna. ‘Jij als ouder moet en gaat het allemaal zelf doen! Je bouwt jouw eigen netwerk en vindt de zorgverleners die bij jouw situatie passen. Omdat jij zo goed weet wat jouw kind en jouw gezin nodig hebben.’

Ik las en ik las en voor ik het wist had ik het boek uit. Wat een fijn boek, hoe anders dan de vele boeken over autisme die ik in mijn kast heb staan! Het boek gaat over de impact van stress op mensen met autisme. Doorgaans is de mate van stress-gevoeligheid bij mensen met autisme over het algemeen hoger dan bij mensen zonder autisme. Ook stress als gevolg van trauma en problemen in de hechting hebben invloed op mensen met en zonder autisme. Door kennis te hebben van de laatste inzichten op het gebied van stress, emoties en de werking van het brein kun je leren hoe je een gezonder en gelukkiger leven zou kunnen leiden. Daarbij is het belangrijk dat er, naast aandacht voor het mentale welzijn, ook aandacht is voor het lichamelijke welzijn. De schrijvers, Marjon Kuipers en Saskia Buma, schromen niet om het onderwerp leefstijl in hun boek te behandelen. ‘Fysieke en mentale klachten hebben een oorzaak. Er kan gelukkig iets aan gedaan worden om klachten te verlichten. Ook bij autisme, of beter nog, juist bij autisme. Autisme en gezondheid zijn in een wankel evenwicht. Het is topsport om dit wankele evenwicht in balans te houden. Dit lukt niet alleen met universele pictogrammen, strakke planning en medicatie.’ Juist dit hoofdstuk over leefstijl sprak mij erg aan. In de weg die mijn zoon heeft moeten afleggen van thuiszitter naar vechtsportleraar speelde leefstijl een belangrijke rol. Voor hem zijn sporten en gezonde voeding  belangrijke voorwaarden om zich mentaal goed te voelen, naast een voor hem steunende omgeving met mensen die onvoorwaardelijk in hem geloven en die hem stimuleren om het beste uit zichzelf te halen met behoud van eigenheid en respect voor autonomie. Tijdens het lezen van het boek dwaalden mijn gedachten terug naar de periode dat het met mijn zoon zeer slecht ging, nu alweer zes jaar geleden. Juist in die slechte periode kon hij niet naar zijn geliefde vechtsport op woensdag- en donderdagmiddag, omdat hij klinisch was opgenomen. Het enige dat op dat moment wel goed ging werd hem afgenomen. Dat is iets dat ik met mijn kennis van nu nooit meer zou accepteren. In het weekend, als hij een nachtje thuis was, kreeg hij privétraining van zijn vechtsportleraar. Wat keek hij hier elke week weer naar uit en wat bleek dit achteraf een goede en helpende stap te zijn geweest!

Wat goed dat er nu een boek is over stress, trauma, hechting en leefstijl in relatie tot autisme. Door andere keuzes te maken kun je veel doen om je leven te verbeteren. Dit boek helpt je daarbij en nodigt je uit om je eigen waarden en overtuigingen te onderzoeken. Niet alleen als persoon met autisme zelf, ook als ouder of begeleider is het belangrijk om mentaal en fysiek zo sterk mogelijk te zijn. Ik vraag me af of ik dingen anders zou hebben gedaan als dit boek er was geweest toen ik als jonge moeder werd geconfronteerd met autisme. Waarschijnlijk wel. Aan de andere kant was er een reis te maken. Een reis door een tijd waarin langzaam afscheid werd genomen van vele mythes rondom autisme. De wereld van nu is rijp voor dit boek. Een wereld waarin een pandemie ervoor zorgt dat het met veel mensen mentaal minder goed gaat en we massaal Ommetjes gaan lopen om ons brein fit te houden. Leefstijl is een thema in onze maatschappij van nu. Mooi is ook het nawoord in het boek, waarin Saskia Buma en Marjon Kuipers je als lezer uitdagen om niets zomaar aan te nemen, maar te blijven onderzoeken, voelen en ervaren wat de nieuwe kennis en inzichten in hun boek voor je kunnen betekenen. Plan C ‘minder stress, minder autisme’ is een boek dat ik je van harte aanraad om te lezen en het er met elkaar zorgvuldig over te hebben. Lees ook zeker de mooie voorwoorden in het boek en het nawoord van lezers!

Natasja Hoogerheide

Achttien jaar!

‘Zie jij jezelf als een probleemjongere?’ vraag ik hem tijdens de sessie. ‘Ik vind mezelf geen probleemjongere. Ik heb op school meegemaakt dat tegen mij werd gezegd: jij wordt niks, je gaat niks bereiken, niemand wil je. Op het moment dat je dat tegen kinderen zegt, gaan ze daar ook in geloven en dan komt het echt niet goed. Ja, op een gegeven moment begon ik daar natuurlijk ook zelf in te geloven …’ Rustig en kalm vertelt hij zijn verhaal. Zijn handen ondersteunen zijn woorden. Over de zware tijd dat hij thuiszitter was wil hij niet vertellen. Dat hadden we thuis al besproken toen we het gesprek voorbereidden. ‘Ik heb daar niks intelligents over te zeggen,’ gaf hij toen aan. Hij vertelt liever over hoe het nu met hem gaat. En hij gooit er nog een mooie oneliner uit ook, als ik hem vraag welke boodschap hij zou willen meegeven aan de kijkers, een boodschap die ze zich zouden moeten herinneren als ze nog eens aan hem terugdenken: ‘Als er iets fout gaat, dat je dan niet iets probeert door te drukken, maar gaat kijken naar: Wat kan er wél? Waar is hij wel goed in? En ga daarmee verder in plaats van met datgene wat natuurlijk niet werkt.’ Als de sessie is afgelopen krijgen we applaus van de crew en van de regisseur. Mijn zoon straalt. Wat ging het goed! Nog even samen op de foto met het decor achter ons en dan naar de trein. Op naar huis…

Lees hier verder: https://uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/763