Achttien jaar!

‘Zie jij jezelf als een probleemjongere?’ vraag ik hem tijdens de sessie. ‘Ik vind mezelf geen probleemjongere. Ik heb op school meegemaakt dat tegen mij werd gezegd: jij wordt niks, je gaat niks bereiken, niemand wil je. Op het moment dat je dat tegen kinderen zegt, gaan ze daar ook in geloven en dan komt het echt niet goed. Ja, op een gegeven moment begon ik daar natuurlijk ook zelf in te geloven …’ Rustig en kalm vertelt hij zijn verhaal. Zijn handen ondersteunen zijn woorden. Over de zware tijd dat hij thuiszitter was wil hij niet vertellen. Dat hadden we thuis al besproken toen we het gesprek voorbereidden. ‘Ik heb daar niks intelligents over te zeggen,’ gaf hij toen aan. Hij vertelt liever over hoe het nu met hem gaat. En hij gooit er nog een mooie oneliner uit ook, als ik hem vraag welke boodschap hij zou willen meegeven aan de kijkers, een boodschap die ze zich zouden moeten herinneren als ze nog eens aan hem terugdenken: ‘Als er iets fout gaat, dat je dan niet iets probeert door te drukken, maar gaat kijken naar: Wat kan er wél? Waar is hij wel goed in? En ga daarmee verder in plaats van met datgene wat natuurlijk niet werkt.’ Als de sessie is afgelopen krijgen we applaus van de crew en van de regisseur. Mijn zoon straalt. Wat ging het goed! Nog even samen op de foto met het decor achter ons en dan naar de trein. Op naar huis…

Lees hier verder: https://uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/763

Voor de Jeugd Dag 2020

Op maandag 2 november verzorgden mijn 17-jarige zoon Sten en ik op de Voor de Jeugd Dag in de Westergasfabriek in Amsterdam live de sessie ‘van thuiszitter naar vechtsportleraar’. Wat deed mijn zoon het goed! Hij heeft zijn take home message fantastisch gedeeld met de kijkers: kijk naar wat er WEL kan. Ik ben ontzettend trots op hem!

Kijk de sessie hier terug: https://youtu.be/pG9aPGbuTGg

Je eigen vriend

Kon je je angst maar aan mij geven. 
Dan blies ik het weg. 
Met de vlinders mee. 
Maar dat gaat niet. 
Het is jouw weg. 
De weg is lang. 
Vol hobbels en kuilen. 
Ik zie je vechten. 
Vaak geef je bijna op. 
Dan denk ik: het kán niet meer. 
En toch vecht je weer door. 
Soms sta je letterlijk stil. 
Geblokkeerd. 
Omdat je lichaam je beschermt. 
Tegen jezelf. 
Ik heb vertrouwen. 
In jou. 
In de mensen om jou heen. 
Had je ook maar vertrouwen in jezelf. 
Dat is mijn grootste wens. 
Dat je je eigen vijand niet meer bent. 
Maar je eigen vriend.

Mama

Lees hier verder: https://www.uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/736-je-eigen-vriend